Die vietnamezen, wat een scharels!

In wat voor een wacko guesthouse ben ik nu weer beland. De kerel aan de receptie (lees; een gewone tafel met daarop een computer, TV, telefoon, printer, modem, een kip curry, wat papperassen en ander bureau toebehoren) blijkt onder permanente beschonkenheid. Hun Engels is al zo slecht, maar met een glaasje te veel, draait het helemaal door.

Vandaag was het een dag van triest afscheid; Annelies heeft een vlucht naar huis moeten nemen. Haar grootvader is gisteren na enkele weken hospitalisatie overleden.

- Annelies, je volgt me maar via de site en beeld je in dat je er nog steeds bij bent, ik zal hetzelfde doen, wel handig zo'n ingebeelde travelcompanion, nu doen we alleen nog maar mijn zin ;) -

Tijd om er alleen iets van te maken. Ja, helemaal alleen, want Stijn heeft ook zijn eigen weg ingeslaan een week geleden. Na 2 maanden van plezierig samenzijn hebben we de neuzen in een verschillende richting gezet. Alles is wel intenser nu je alleen je reist, je merkt meer op van je omgeving, een buffer is weggevallen. (ja, mam en pap, het zal wel lukken ;)

Momenteel zit ik in het zuiden van Vietnam, Ho Chi Min City, het vroegere Saigon. De mensen zijn wat vriendelijker dan in het noorden, maar het blijven scharels. Gisteren zaten we rond 23.00 op terras en plotseling dook een manneke van 3 jaar op met een dans- en entertainment programma; ne kleine debber die 'dance moves' doet zoals Michael Jackson, grijpen naar zijn kruis en de moonwalk. Grappig maar tegenlijk ook creepy; zijn moeder stond erbij voor de geldophaling. Van afkeer zijn we naar een ander terras gegaan, maar daar was het niet veel beter; een clash der culturen. Een groep Afrikanen was luidruchtig aan het pochen over vanalles en nog wat (het voelde een beetje zoals de Brusselse Matonge), enkele Britten voelden zich "overpocht" en het spel begon. De Aziatische bardames kwamen tussenbeide. En wij genoten van het schouwspel; wat harde woorden, gestes, uiteindelijk zeer onschuldig.

- Annelies, die kerel ben ik vandaag weer tegengekomen in een internetcafe, maar snel afgescheept -

Deze morgen voelde het een beetje raar; weten dat je de nacht alleen moet doorbrengen. Ik voelde me dan ook zoals een peuter die met tegenzin naar de opvang moet. De opvang is in deze travelcontext een dormitory (= een slaapzaal waar je met verschillende travelers te samen ligt voor een budgetprijs). Deze morgen bleek de dormitory in een zeker guesthouse al vol te zijn; stom. Met als gevolg ben ik op straat meisjes gaan aanspreken die alleen bleken te reizen om samen een kamer te kunnen delen; heel leuke gesprekken gehad. De enqueteur spirit kwam in me op; iedere meid aanspreken, zonder vooroordelen en het heeft gewerkt; nu liggen we met 3 op een kamer.

Morgen ga ik richting Cambodja en ik zit met een luxe probleem; te veel Vietnamees geld afgehaald ... dat wordt shoppen!

Dikke kussen en tot in Cambodja!

Groetjes uit het frisse Hanoi

Ja, hoor! Het klopt, in het noorden van Vietnam kan het koud zijn. Ocharme voor Annelies, zij wou het wisselvallige Belgie inwisselen voor warme oorden en nu schijnt dat het bij jullie heerlijk weer is, geniet ervan!

Momenteel zijn we terug in Hanoi en zijn we weer wat ervaringen rijker, heel leuke, leuke en minder leuke. Onze boottrip naar Halong Bay was fulltime genieten, lekker babbelen en chillen op het dek (Annelies en ik waren zo slim geweest om voldoende vodka in te slaan - allemaal jaloerse blikken), kayakken, 'socializen' met leuke mensen; een 'would be' schrijver die al 10 jaar reizend inspiratie zoekt - een fotografe met een prachtige rugtatoe - een Australisch homokoppel - een lief Vietnamees koppel van hoge klasse. De compagnie was leuk, maar savonds kregen we nog andere gasten; de ratten! Om middernacht, toen we in ons bedje lagen, werden we wakker van het rennen en geknaag, te gek, zoveel ratten, creepy. Ik begon me al allerlei horrorverhalen in te beelden; met 1000den wilden ze onze kamer binnenvallen. En er lagen koekjes ...

Na een beetje chillen en zwemmen was het tijd voor het ruige werk, trekken in het noorden van Vietnam. Heerlijk, die views en de boerderijdiertjes natuurlijk! Een echte opdoffer was echter de gids. Hij zei ons vlakaf 'I am bored'. Maandelijks doet hij zo'n 25 trekkings en deed het dus met heel veel tegenzin. Ik was als werkmens ook wel eens verveeld, maar zeggen wij dat tegen de klanten? Nee dus!
Er moest dus ingegrepen worden en als er iemand dit kan, dan is het Annelies! Zij heeft hem vriendelijk en duidelijk aangesproken (niet zo simpel met de beperkte Engelse woorden die hij begrijpt), ik ben haar vervolgens opgevolgd (misschien iets agressiever, maar nog steeds assertief ;). En het heeft geholpen! De gids heeft zijn best gedaan voor de rest van de trip.
Niet alleen de gids, maar ook het weer viel wat tegen. Ondanks alle baal redenen (van maagklachten, onvriendelijk hotelpersoneel, geen water om te douchen, honger, geld op, trein bijna gemist) voel ik me opperbest; leuke conpagnie, leuke vooruitzichten en leuk travelbestaan!

Vanavond vertrekken we met de bus naar Hue, een grote stad aan de oostkust van Vietnam.

En voordat ik het vergeet, ik heb een eerste radioverslagje ingesproken. Luister hier naar het fragment : http://www.yousendit.com/download/M3BtRGx5OC9Fd2MwTVE9PQ

Dikke kussen