We hebben de jungle overwonnen!

Deze laatste dagen waren boordevol gevuld met natuur en avontuur. Samen met de 2 Duitsers - Jan und Felix - ben ik naar het centrale land van Maleisie gereisd. Eerst hebben we de Cameron Highlands bezocht; een zeer koel hooggebergte waar veel thee- en aardbeiplantages zijn. Daar zijn we tijdens een wandeling verrast geworden door een immense stortbui. De dag erna hebben we dan maar al onze natte kleren terug aangetrokken om te vermijden dat ze zouden stikken in de rugzak. Gezellig met een natte poep in de bus richting volgend natuurschoon; de Tanah Negara jungle. Daar zijn we voornamelijk verrast en verveeld geworden door allerlei insecten, voornamelijk de bloedzuigers waren eng. Non stop moest je ze van je schoenen afschoppen, b`ekie! Maar nu heb ik de coolste jungle boots ter wereld gekocht! En dat maakt veel goed. Nu kan ik door de Reppelse bossen crossen!

Morgen wisselen we al dat natuurschoon af door beach, sun en diving. We nemen de boot naar de Perhentian Islands, een eilandgroep ten noord-oosten van Maleisie. Daar ga ik waarschijnlijk mijn volgende duikcursus aanvangen. Op die manier kan ik tot 30 meter duiken.

Lieve mensen, ik houd het kort. De lange treinreis van vandaag heeft zijn tol geeist. Nu ga ik mijn bedje opzoeken (we slapen in een echte Aziatische dormitori - groezelig, oud en smutzig).

Goede nacht!

Aangekomen in Maleisie

Natuurlijk het ergste verwacht, maar niets van mijn ergste 'nighmare' kronkels kunnen bevestigd worden; geen terroristische bomaanslagen, publieke stenigingen, vrouwen enkel in zwarte gewaden, verkrachtingen, ...

Ook hier in Maleisie ben ik nog steeds 'alive and kicking'. Op de trein een aangenaam Brits meisje ontmoet die al herhaaldelijk de grensovergang had gemaakt voor het vernieuwen van haar Thais visum (een visumrunner worden ze genoemd). Zeer leuk natuurlijk om de eerste stapjes op nieuw grondgebied met iemand te kunnen delen.

Ik zit momenteel in een heel plezant guesthouse (AD Guesthouse in Penang). De kerel aan de receptie ontfermt zich over mij als een papa. Gisteren vroeg een kerel of ik geen zin had om samen met hem de streek op een moto te verkennen en onmiddellijk kwam de receptionist vragen of alles ok was, lief!

Een paar elementjes zijn opvallend hier in Maleisie of toch vergeleken met Thailand ;

• hier heb je zo'n diversiteit aan religies; moslim, hindu, boedhisme en christendom (een minderheid - maar hier in het guesthouse delen ze bijbels uit)
  


• iedereen draagt een helm op de scooter (al wat wijzer dan in Thailand)
  


• ze hebben hier sluitingsuren! in Thailand slaapt iedereen achter zijn kraampje, maar hier moet je weten op welk moment de markt open is
  


• hier vind je kip pandoori ; een heel rood gespijsde kip - yam yam - en je kan je handjes wassen in de voorziene wasbakken
  


• Maleisie lijkt meer economisch ontwikkeld - grote shoppingmalls
  


• je vindt hier 3 grote bevolkingsgroepen ; Maleisiers - Chinezen - Indiers. De Chinezen zijn de echte business people en betalen dan ook 75% van alle belastingen.
  


• in de supermarkt zag ik reclame over shampoo met een afbeelding van een vrouw met hoofddoek. Hoe kan je reclame maken over haar zonder haar te zien?

Je zou zeggen dat je in zulk religieus land toch een zekere conservativiteit zou hebben. Ons guesthouse is gelegen in de rosse buurt! Daarom noemt het hier Love Lane! Elke avond komen de hoertjes op straat. Het merendeel zijn ladyboys. Wat heel wat frustratie gaf bij een Italiaanse hotelgast ; ' je zou ze allemaal moeten castreren!'. Dat was een lul!

Misschien dat we daarom die bijbels moeten lezen; om het kwade en onreine te verdrijven.

Dikke kusjes op jullie kaakjes!

Tot later!

Exploratie van de onderwater wereld

Deze week heb ik kunnen genieten van al het moois onder de zeespiegel. Door het volgen van een Open Water curus in Ko Tao ben ik nu een volwaardige duikster. Na mijn laatste duik kreeg ik een applausje op de boot, leuk, join the club! Weet je dat 85% van alle zuurstof op aarde geproduceerd wordt door maritieme planten? Te gek! Zulke zaken heb ik gezien tijdens de theorie les. (En wist je dat er hier elk jaar wel mensen sterven door een cocosnoot op hun kop te krijgen? Je mag dan ook nooit onder een palmboom gaan liggen.) Elke duik was wel een beetje eng, claustrofobisch, weten dat je volledig afhankelijk bent van die zuurstoffles op je rug. Je komt ineens in een heel andere substantie/ wereld terecht waar vissen en planten hun thuis hebben en dit zonder zuurstofflesje op hun rug. Hoe doen ze het?

Bij de duikclub hadden ze mij voorgesteld om onmiddellijk voor een Advanced Certificaat te gaan. Daarmee ben je toegelaten te duiken tot op 30 meter. Op die diepte kan je grotere vissen zien, zoals walvishaaien. Ik heb besloten om dit toch niet onmiddellijk te doen. Misschien wel een goed idee om in Maleisie hiervoor uit te kijken. Het enige vervelende aan duiken is het sleuren met dat materiaal. Volgens mij gaat dat binnen enkele jaren serieus evolueren; van die kleine, lichte zuurstofflesjes. Het valt mij op dat in de duiksport de gasten meestal atletisch gebouwd zijn en de madammen nogal redelijk fors.

Ik was de enige die me had ingeschreven voor de beginnerscursus waardoor het een prive klasje werd. JP, mijn Canadese instructeur, was super goed, hij ging voor de perfectie. Met als gevolg dat alles veel werd herhaald, zelfs gedrild en dat maakte het nog eens extra vermoeiend.

Mijn tijd hier op de eilanden zit er bijna op. Morgen ga ik richting Maleisie. Weer een nieuw avontuur. Het is een islamitisch land waardoor het weer een heel andere ervaring zal zijn. Dat korte shortje en kleedje ga ik niet meer kunnen aandoen. Deze week heb ik uitgekeken naar mensen die ook deze richting uitgaan. Tevergeefs, ik heb de indruk dat iedereen hier wilt blijven. Voor het ontmoeten van mensen zal ik dan maar voor de 'bustechniek' gaan; gewoon uitkijken naar de mensen die op dezelfde bus, trein, boot zitten naar jouw bestemming.

Een ander shockend nieuwtje was dat er vorige week tijdens de Full Moon Party 8 mensen verdronken waren. Enkel voor een WC stop was ik in zee gegaan, niet voor een zwemmetje.

Lieve mensen, ik ga afronden. Yam, Yam, misschien weer een Baracuda steak eten op het strand, met een heerlijk BBQ sausje. Deze vissen heb ik in scholen zien voorbij zwemmen en nu ga ik er eentje oppeuzelen!

Tot in Maleisie!

Dikke kussen

Op een onbewoond eiland ...

Ik ben weer terug in Thailand, het land van de glimlach. Terug van weggeweest en wel een leuk wederzien; massages, curry's, 'Sawadeekaa's' en 'Kapkunka's' ( = 'goedendag' en 'dank u' in het Thais).
Niet alleen Thailand was een leuk wederzien, maar ook Steven; ineens stapt mijn sproetenkop uit een taxi in de backpackers street van bangkok, de legendarische Ko San Road. Ik had hem onmiddellijk gespot. 3 dagen Bangkok was voldoende, we zijn naar de eilanden gegaan om de helse stadstemperaturen te onvluchten.
En het zijn 2 weekjes 'holiday' geworden tijdens mijn 'journey'. Het enige moeilijke tijdens de laatste dagen was het uitkiezen van mijn bikini; die met de rode bolletjes of die met de gele bloempjes. We hebben volop van de zon genoten. Alhoewel het ook regelmatig giet. Global warming zeker?
De activiteiten van de laatste dagen waren dan ook; boottripjes maken, schelpjes rapen, naar de supermarkt gaan voor een ijsje of wortel (ja, mijn avocadoperiode is opgevolgd door de wortelperiode), snorkelen, kokosnoten consumeren, ...

De grootste calorieverbrander tijdens deze week was de full moon party, ja hoor, DE sensationele full moon party! In het begin van de maand, als de maan het meest schijnt verzamelen 1000den partygangers zich op het strand van Ko Phan Gan. Tegen 22.00 komen de bootjes van de naburige eilanden en het vasteland aan met volk. Het is prachtig om onder het maanlicht de wit schuimende golven te zien, de palmbomen en de gekleurde lichtdecoratie van de verschillende strandbars. Elke bar heeft zijn eigen muziekstijl, gaande van deephouse, scooter hakmuziek en Jantje Smith hoempapa. Als het je niet bevalt, loop je naar de andere bar. Enkel oppassen dat je niet in glas stapt. Het meest verloren ding tijdens deze nacht is, buiten je gezond verstand, je slippers.
De zee is niet alleen mooi als scenery, maar dient ook als publiek toilet. Grappig om al die gasten op een rijtje te zien. Als meisje ga je gewoon een beetje verder, de zwoele temperaturen doen alles toch snel opdrogen. Helaas kan de zee ook gevaarlijk zijn; zo zijn er al geregeld mensen verdronken uit de drang een te zijn met de natuur. Sommigen hebben dan maar al preventief zwemvestjes aan.
In het midden van het strand is er een speciale lig/ kots ruimte waar de gecrashten veilig liggen. Dronken ben je natuurlijk een gevaarlijke prooi voor dieven en ander gespuis. Misschien wel een goed idee voor de Boggetter Beach Party ;)
En elke week is er wel een reden om te party'en; zo heb je ondertussen al de halfmoon party en de blackmoon party. De halfmoon party is op een idyllische locatie in de jungle. Misschien ook daar naartoe!

Het leven op een eiland; zalig! En zeker met mijn liefste erbij.Het afscheid gaat dan ook hard zijn. Ik moet toegeven dat ik er aan gedacht heb om samen terug te keren, maar nee, doorbijten, het plan moet afgerond worden zoals voorzien. Wel spannend om de draad weer op te pikken in het backpackers circuit. Mijn volgend hoofddoel is dan ook mensen ontmoeten die naar Maleisie of Indonesie gaan.
Maar eerst een weekje duiken in Ko Tao. Hopelijk zal het lukken gezien ik weer problemen heb met mijn sinussen.

Toch een zwaar leven, he, dat backpackers bestaan ;)

Dikke kussen

Laatste dagje Cambodja

Mijn 10 dagen Cambodja zijn weer voorbij gevlogen en het waren er leuke.

De vriendelijkheid en de gastvrijheid van de mensen hier waren een lichte herademing na de avonturen in Vietnam.

Cambodja is beduidend een van de armere (Aziatische) landen; veel bedelaars, kinderen, mensen zonder ledematen op straat. 1 op de 300 Cambodjanen heeft wel een been of arm verloren door een landmijn.

Buiten de armoede en ellende heeft het land ook veel mooie dingen te bieden. Het hoogtepunt waren de tempels van Angkor; prachtige, impressionante bouwsels van het Kmer rijk, gebouwd tussen de 9de en de 12de eeuw. Immense bouwsels - zo'n 50 tal - verspreid over een domein van 300 vierkante km. De toenmalige Kmer koningen wilden elkaar zodanig overtreffen dat hun tempels, mausoleums, kloosters, zwembaden, ... bovenmenselijke eigenschappen kregen. Ik heb zowel genoten van de grootsheid als de kleinheid ervan; beelden, muren, treden en deuren werden zo vakkundig en gedetailleerd gedecoreerd dat je enkel vol verwondering kan toezien.

Momenteel verblijf ik in een redelijk luxueus hotel buiten het centrum van Siem Reap. Door het laagseizoen (het is super warm) en de lokatie heb ik het voor een vriendenprijsje. Ze hebben mij niet willen zien vertrekken naar een hotel dichter bij het centrum. Ik voel me dan ook 'koning te rijk'; 2 bedden, grote kamer, TV, bad en een chauffeur die me naar de gewenste plek brengt en me dan ook weer komt oppikken.

Een heel ander gevoel dan op de shooting range in Pnom Penh; dat was geflipt. We zouden naar de Killing Fields gaan (een oord waar tijdens het Kmer Rouge regime 1000den mensen werden geliquideerd - type Auschwitz), maar eerst werden we gedropt voor een betonnen hangaar ergers in the middle of nowhere. Voor een paar dollars kon je een Kalaschnikov, handgranaat of mitrailleur proberen. Ik ben gegaan voor de Colt 45 (een Amerkaanse handgun gebruikt in een James Bond film). Een leuke Lara Croft ervaring, maar geen enkele keer raak. Steve, de Schot die me die dag vergezelde, durfde na een kogel met de Tomy Gun niet meer. Een Ierse gast die na ons kwam, was daarentegen een ''natural born killer''. We grapten dat hij misschien wel bij het IRA gediend had, maar gezien zijn reactie kon het wel eens waar zijn. Het meest enge was helemaal naar achter lopen na mijn schietbeurt voor het targetblad te gaan halen. De ''shootingmeester'' liep met me mee met een pistool in zijn hand. Ik dacht ''mijn eind is nabij, ik word zodadelijk geliquideerd''.
En daarna naar de Killing Fields ... ''gelukkig'' waren we ervoor gaan schieten. Met dat akelige gevoel zou ik nooit een trekker hebben kunnen overhalen.

Gisteren weer eens onder het backpackers volk begeven en serieus gefuift (sorry lieverd, ik was pas rond 5.00 terug en heb dus niet meer kunnen bellen). Backpackers zijn ook een apart volkje; 2 Amerkanen die van het moment we ergens zaten weer van lokatie wilden veranderen (''we want distraction'' - en ik was 'part of that distraction''), een Duitser die helemaal de kluts kwijt was nadat hij een Ladyboy had binnengedraaid en ik had een heftige discussie met nen gyneacoloog. Ik opperde dat het als man verboden zou moeten zijn om dit beroep uit te oefenen - een beetje provocatie kan geen kwaad - maar de spanningen liepen een beetje op. Ik weet niet wat me bezielde maar bij die bepaalde kerel had ik er moeite mee - misschien wat te veel op, geen idee (sorry Collin).

En vandaag ben ik weer gaan shoppen. Zo zonder mannelijk gezelschap kan je je helemaal laten gaan ;)

Morgen richting Bangkok, ettelijke uren busrit. Het zou de zogezegde ''Way of Hell'' zijn (opeengepakt in een minibus, vreselijke weg, geen airco of verluchting), maar de beloning is groot; Steven!

Dikke kussen en tot later,

Die vietnamezen, wat een scharels!

In wat voor een wacko guesthouse ben ik nu weer beland. De kerel aan de receptie (lees; een gewone tafel met daarop een computer, TV, telefoon, printer, modem, een kip curry, wat papperassen en ander bureau toebehoren) blijkt onder permanente beschonkenheid. Hun Engels is al zo slecht, maar met een glaasje te veel, draait het helemaal door.

Vandaag was het een dag van triest afscheid; Annelies heeft een vlucht naar huis moeten nemen. Haar grootvader is gisteren na enkele weken hospitalisatie overleden.

- Annelies, je volgt me maar via de site en beeld je in dat je er nog steeds bij bent, ik zal hetzelfde doen, wel handig zo'n ingebeelde travelcompanion, nu doen we alleen nog maar mijn zin ;) -

Tijd om er alleen iets van te maken. Ja, helemaal alleen, want Stijn heeft ook zijn eigen weg ingeslaan een week geleden. Na 2 maanden van plezierig samenzijn hebben we de neuzen in een verschillende richting gezet. Alles is wel intenser nu je alleen je reist, je merkt meer op van je omgeving, een buffer is weggevallen. (ja, mam en pap, het zal wel lukken ;)

Momenteel zit ik in het zuiden van Vietnam, Ho Chi Min City, het vroegere Saigon. De mensen zijn wat vriendelijker dan in het noorden, maar het blijven scharels. Gisteren zaten we rond 23.00 op terras en plotseling dook een manneke van 3 jaar op met een dans- en entertainment programma; ne kleine debber die 'dance moves' doet zoals Michael Jackson, grijpen naar zijn kruis en de moonwalk. Grappig maar tegenlijk ook creepy; zijn moeder stond erbij voor de geldophaling. Van afkeer zijn we naar een ander terras gegaan, maar daar was het niet veel beter; een clash der culturen. Een groep Afrikanen was luidruchtig aan het pochen over vanalles en nog wat (het voelde een beetje zoals de Brusselse Matonge), enkele Britten voelden zich "overpocht" en het spel begon. De Aziatische bardames kwamen tussenbeide. En wij genoten van het schouwspel; wat harde woorden, gestes, uiteindelijk zeer onschuldig.

- Annelies, die kerel ben ik vandaag weer tegengekomen in een internetcafe, maar snel afgescheept -

Deze morgen voelde het een beetje raar; weten dat je de nacht alleen moet doorbrengen. Ik voelde me dan ook zoals een peuter die met tegenzin naar de opvang moet. De opvang is in deze travelcontext een dormitory (= een slaapzaal waar je met verschillende travelers te samen ligt voor een budgetprijs). Deze morgen bleek de dormitory in een zeker guesthouse al vol te zijn; stom. Met als gevolg ben ik op straat meisjes gaan aanspreken die alleen bleken te reizen om samen een kamer te kunnen delen; heel leuke gesprekken gehad. De enqueteur spirit kwam in me op; iedere meid aanspreken, zonder vooroordelen en het heeft gewerkt; nu liggen we met 3 op een kamer.

Morgen ga ik richting Cambodja en ik zit met een luxe probleem; te veel Vietnamees geld afgehaald ... dat wordt shoppen!

Dikke kussen en tot in Cambodja!

Groetjes uit het frisse Hanoi

Ja, hoor! Het klopt, in het noorden van Vietnam kan het koud zijn. Ocharme voor Annelies, zij wou het wisselvallige Belgie inwisselen voor warme oorden en nu schijnt dat het bij jullie heerlijk weer is, geniet ervan!

Momenteel zijn we terug in Hanoi en zijn we weer wat ervaringen rijker, heel leuke, leuke en minder leuke. Onze boottrip naar Halong Bay was fulltime genieten, lekker babbelen en chillen op het dek (Annelies en ik waren zo slim geweest om voldoende vodka in te slaan - allemaal jaloerse blikken), kayakken, 'socializen' met leuke mensen; een 'would be' schrijver die al 10 jaar reizend inspiratie zoekt - een fotografe met een prachtige rugtatoe - een Australisch homokoppel - een lief Vietnamees koppel van hoge klasse. De compagnie was leuk, maar savonds kregen we nog andere gasten; de ratten! Om middernacht, toen we in ons bedje lagen, werden we wakker van het rennen en geknaag, te gek, zoveel ratten, creepy. Ik begon me al allerlei horrorverhalen in te beelden; met 1000den wilden ze onze kamer binnenvallen. En er lagen koekjes ...

Na een beetje chillen en zwemmen was het tijd voor het ruige werk, trekken in het noorden van Vietnam. Heerlijk, die views en de boerderijdiertjes natuurlijk! Een echte opdoffer was echter de gids. Hij zei ons vlakaf 'I am bored'. Maandelijks doet hij zo'n 25 trekkings en deed het dus met heel veel tegenzin. Ik was als werkmens ook wel eens verveeld, maar zeggen wij dat tegen de klanten? Nee dus!
Er moest dus ingegrepen worden en als er iemand dit kan, dan is het Annelies! Zij heeft hem vriendelijk en duidelijk aangesproken (niet zo simpel met de beperkte Engelse woorden die hij begrijpt), ik ben haar vervolgens opgevolgd (misschien iets agressiever, maar nog steeds assertief ;). En het heeft geholpen! De gids heeft zijn best gedaan voor de rest van de trip.
Niet alleen de gids, maar ook het weer viel wat tegen. Ondanks alle baal redenen (van maagklachten, onvriendelijk hotelpersoneel, geen water om te douchen, honger, geld op, trein bijna gemist) voel ik me opperbest; leuke conpagnie, leuke vooruitzichten en leuk travelbestaan!

Vanavond vertrekken we met de bus naar Hue, een grote stad aan de oostkust van Vietnam.

En voordat ik het vergeet, ik heb een eerste radioverslagje ingesproken. Luister hier naar het fragment : http://www.yousendit.com/download/M3BtRGx5OC9Fd2MwTVE9PQ

Dikke kussen