Op een onbewoond eiland ...

Ik ben weer terug in Thailand, het land van de glimlach. Terug van weggeweest en wel een leuk wederzien; massages, curry's, 'Sawadeekaa's' en 'Kapkunka's' ( = 'goedendag' en 'dank u' in het Thais).
Niet alleen Thailand was een leuk wederzien, maar ook Steven; ineens stapt mijn sproetenkop uit een taxi in de backpackers street van bangkok, de legendarische Ko San Road. Ik had hem onmiddellijk gespot. 3 dagen Bangkok was voldoende, we zijn naar de eilanden gegaan om de helse stadstemperaturen te onvluchten.
En het zijn 2 weekjes 'holiday' geworden tijdens mijn 'journey'. Het enige moeilijke tijdens de laatste dagen was het uitkiezen van mijn bikini; die met de rode bolletjes of die met de gele bloempjes. We hebben volop van de zon genoten. Alhoewel het ook regelmatig giet. Global warming zeker?
De activiteiten van de laatste dagen waren dan ook; boottripjes maken, schelpjes rapen, naar de supermarkt gaan voor een ijsje of wortel (ja, mijn avocadoperiode is opgevolgd door de wortelperiode), snorkelen, kokosnoten consumeren, ...

De grootste calorieverbrander tijdens deze week was de full moon party, ja hoor, DE sensationele full moon party! In het begin van de maand, als de maan het meest schijnt verzamelen 1000den partygangers zich op het strand van Ko Phan Gan. Tegen 22.00 komen de bootjes van de naburige eilanden en het vasteland aan met volk. Het is prachtig om onder het maanlicht de wit schuimende golven te zien, de palmbomen en de gekleurde lichtdecoratie van de verschillende strandbars. Elke bar heeft zijn eigen muziekstijl, gaande van deephouse, scooter hakmuziek en Jantje Smith hoempapa. Als het je niet bevalt, loop je naar de andere bar. Enkel oppassen dat je niet in glas stapt. Het meest verloren ding tijdens deze nacht is, buiten je gezond verstand, je slippers.
De zee is niet alleen mooi als scenery, maar dient ook als publiek toilet. Grappig om al die gasten op een rijtje te zien. Als meisje ga je gewoon een beetje verder, de zwoele temperaturen doen alles toch snel opdrogen. Helaas kan de zee ook gevaarlijk zijn; zo zijn er al geregeld mensen verdronken uit de drang een te zijn met de natuur. Sommigen hebben dan maar al preventief zwemvestjes aan.
In het midden van het strand is er een speciale lig/ kots ruimte waar de gecrashten veilig liggen. Dronken ben je natuurlijk een gevaarlijke prooi voor dieven en ander gespuis. Misschien wel een goed idee voor de Boggetter Beach Party ;)
En elke week is er wel een reden om te party'en; zo heb je ondertussen al de halfmoon party en de blackmoon party. De halfmoon party is op een idyllische locatie in de jungle. Misschien ook daar naartoe!

Het leven op een eiland; zalig! En zeker met mijn liefste erbij.Het afscheid gaat dan ook hard zijn. Ik moet toegeven dat ik er aan gedacht heb om samen terug te keren, maar nee, doorbijten, het plan moet afgerond worden zoals voorzien. Wel spannend om de draad weer op te pikken in het backpackers circuit. Mijn volgend hoofddoel is dan ook mensen ontmoeten die naar Maleisie of Indonesie gaan.
Maar eerst een weekje duiken in Ko Tao. Hopelijk zal het lukken gezien ik weer problemen heb met mijn sinussen.

Toch een zwaar leven, he, dat backpackers bestaan ;)

Dikke kussen

Laatste dagje Cambodja

Mijn 10 dagen Cambodja zijn weer voorbij gevlogen en het waren er leuke.

De vriendelijkheid en de gastvrijheid van de mensen hier waren een lichte herademing na de avonturen in Vietnam.

Cambodja is beduidend een van de armere (Aziatische) landen; veel bedelaars, kinderen, mensen zonder ledematen op straat. 1 op de 300 Cambodjanen heeft wel een been of arm verloren door een landmijn.

Buiten de armoede en ellende heeft het land ook veel mooie dingen te bieden. Het hoogtepunt waren de tempels van Angkor; prachtige, impressionante bouwsels van het Kmer rijk, gebouwd tussen de 9de en de 12de eeuw. Immense bouwsels - zo'n 50 tal - verspreid over een domein van 300 vierkante km. De toenmalige Kmer koningen wilden elkaar zodanig overtreffen dat hun tempels, mausoleums, kloosters, zwembaden, ... bovenmenselijke eigenschappen kregen. Ik heb zowel genoten van de grootsheid als de kleinheid ervan; beelden, muren, treden en deuren werden zo vakkundig en gedetailleerd gedecoreerd dat je enkel vol verwondering kan toezien.

Momenteel verblijf ik in een redelijk luxueus hotel buiten het centrum van Siem Reap. Door het laagseizoen (het is super warm) en de lokatie heb ik het voor een vriendenprijsje. Ze hebben mij niet willen zien vertrekken naar een hotel dichter bij het centrum. Ik voel me dan ook 'koning te rijk'; 2 bedden, grote kamer, TV, bad en een chauffeur die me naar de gewenste plek brengt en me dan ook weer komt oppikken.

Een heel ander gevoel dan op de shooting range in Pnom Penh; dat was geflipt. We zouden naar de Killing Fields gaan (een oord waar tijdens het Kmer Rouge regime 1000den mensen werden geliquideerd - type Auschwitz), maar eerst werden we gedropt voor een betonnen hangaar ergers in the middle of nowhere. Voor een paar dollars kon je een Kalaschnikov, handgranaat of mitrailleur proberen. Ik ben gegaan voor de Colt 45 (een Amerkaanse handgun gebruikt in een James Bond film). Een leuke Lara Croft ervaring, maar geen enkele keer raak. Steve, de Schot die me die dag vergezelde, durfde na een kogel met de Tomy Gun niet meer. Een Ierse gast die na ons kwam, was daarentegen een ''natural born killer''. We grapten dat hij misschien wel bij het IRA gediend had, maar gezien zijn reactie kon het wel eens waar zijn. Het meest enge was helemaal naar achter lopen na mijn schietbeurt voor het targetblad te gaan halen. De ''shootingmeester'' liep met me mee met een pistool in zijn hand. Ik dacht ''mijn eind is nabij, ik word zodadelijk geliquideerd''.
En daarna naar de Killing Fields ... ''gelukkig'' waren we ervoor gaan schieten. Met dat akelige gevoel zou ik nooit een trekker hebben kunnen overhalen.

Gisteren weer eens onder het backpackers volk begeven en serieus gefuift (sorry lieverd, ik was pas rond 5.00 terug en heb dus niet meer kunnen bellen). Backpackers zijn ook een apart volkje; 2 Amerkanen die van het moment we ergens zaten weer van lokatie wilden veranderen (''we want distraction'' - en ik was 'part of that distraction''), een Duitser die helemaal de kluts kwijt was nadat hij een Ladyboy had binnengedraaid en ik had een heftige discussie met nen gyneacoloog. Ik opperde dat het als man verboden zou moeten zijn om dit beroep uit te oefenen - een beetje provocatie kan geen kwaad - maar de spanningen liepen een beetje op. Ik weet niet wat me bezielde maar bij die bepaalde kerel had ik er moeite mee - misschien wat te veel op, geen idee (sorry Collin).

En vandaag ben ik weer gaan shoppen. Zo zonder mannelijk gezelschap kan je je helemaal laten gaan ;)

Morgen richting Bangkok, ettelijke uren busrit. Het zou de zogezegde ''Way of Hell'' zijn (opeengepakt in een minibus, vreselijke weg, geen airco of verluchting), maar de beloning is groot; Steven!

Dikke kussen en tot later,

Die vietnamezen, wat een scharels!

In wat voor een wacko guesthouse ben ik nu weer beland. De kerel aan de receptie (lees; een gewone tafel met daarop een computer, TV, telefoon, printer, modem, een kip curry, wat papperassen en ander bureau toebehoren) blijkt onder permanente beschonkenheid. Hun Engels is al zo slecht, maar met een glaasje te veel, draait het helemaal door.

Vandaag was het een dag van triest afscheid; Annelies heeft een vlucht naar huis moeten nemen. Haar grootvader is gisteren na enkele weken hospitalisatie overleden.

- Annelies, je volgt me maar via de site en beeld je in dat je er nog steeds bij bent, ik zal hetzelfde doen, wel handig zo'n ingebeelde travelcompanion, nu doen we alleen nog maar mijn zin ;) -

Tijd om er alleen iets van te maken. Ja, helemaal alleen, want Stijn heeft ook zijn eigen weg ingeslaan een week geleden. Na 2 maanden van plezierig samenzijn hebben we de neuzen in een verschillende richting gezet. Alles is wel intenser nu je alleen je reist, je merkt meer op van je omgeving, een buffer is weggevallen. (ja, mam en pap, het zal wel lukken ;)

Momenteel zit ik in het zuiden van Vietnam, Ho Chi Min City, het vroegere Saigon. De mensen zijn wat vriendelijker dan in het noorden, maar het blijven scharels. Gisteren zaten we rond 23.00 op terras en plotseling dook een manneke van 3 jaar op met een dans- en entertainment programma; ne kleine debber die 'dance moves' doet zoals Michael Jackson, grijpen naar zijn kruis en de moonwalk. Grappig maar tegenlijk ook creepy; zijn moeder stond erbij voor de geldophaling. Van afkeer zijn we naar een ander terras gegaan, maar daar was het niet veel beter; een clash der culturen. Een groep Afrikanen was luidruchtig aan het pochen over vanalles en nog wat (het voelde een beetje zoals de Brusselse Matonge), enkele Britten voelden zich "overpocht" en het spel begon. De Aziatische bardames kwamen tussenbeide. En wij genoten van het schouwspel; wat harde woorden, gestes, uiteindelijk zeer onschuldig.

- Annelies, die kerel ben ik vandaag weer tegengekomen in een internetcafe, maar snel afgescheept -

Deze morgen voelde het een beetje raar; weten dat je de nacht alleen moet doorbrengen. Ik voelde me dan ook zoals een peuter die met tegenzin naar de opvang moet. De opvang is in deze travelcontext een dormitory (= een slaapzaal waar je met verschillende travelers te samen ligt voor een budgetprijs). Deze morgen bleek de dormitory in een zeker guesthouse al vol te zijn; stom. Met als gevolg ben ik op straat meisjes gaan aanspreken die alleen bleken te reizen om samen een kamer te kunnen delen; heel leuke gesprekken gehad. De enqueteur spirit kwam in me op; iedere meid aanspreken, zonder vooroordelen en het heeft gewerkt; nu liggen we met 3 op een kamer.

Morgen ga ik richting Cambodja en ik zit met een luxe probleem; te veel Vietnamees geld afgehaald ... dat wordt shoppen!

Dikke kussen en tot in Cambodja!

Groetjes uit het frisse Hanoi

Ja, hoor! Het klopt, in het noorden van Vietnam kan het koud zijn. Ocharme voor Annelies, zij wou het wisselvallige Belgie inwisselen voor warme oorden en nu schijnt dat het bij jullie heerlijk weer is, geniet ervan!

Momenteel zijn we terug in Hanoi en zijn we weer wat ervaringen rijker, heel leuke, leuke en minder leuke. Onze boottrip naar Halong Bay was fulltime genieten, lekker babbelen en chillen op het dek (Annelies en ik waren zo slim geweest om voldoende vodka in te slaan - allemaal jaloerse blikken), kayakken, 'socializen' met leuke mensen; een 'would be' schrijver die al 10 jaar reizend inspiratie zoekt - een fotografe met een prachtige rugtatoe - een Australisch homokoppel - een lief Vietnamees koppel van hoge klasse. De compagnie was leuk, maar savonds kregen we nog andere gasten; de ratten! Om middernacht, toen we in ons bedje lagen, werden we wakker van het rennen en geknaag, te gek, zoveel ratten, creepy. Ik begon me al allerlei horrorverhalen in te beelden; met 1000den wilden ze onze kamer binnenvallen. En er lagen koekjes ...

Na een beetje chillen en zwemmen was het tijd voor het ruige werk, trekken in het noorden van Vietnam. Heerlijk, die views en de boerderijdiertjes natuurlijk! Een echte opdoffer was echter de gids. Hij zei ons vlakaf 'I am bored'. Maandelijks doet hij zo'n 25 trekkings en deed het dus met heel veel tegenzin. Ik was als werkmens ook wel eens verveeld, maar zeggen wij dat tegen de klanten? Nee dus!
Er moest dus ingegrepen worden en als er iemand dit kan, dan is het Annelies! Zij heeft hem vriendelijk en duidelijk aangesproken (niet zo simpel met de beperkte Engelse woorden die hij begrijpt), ik ben haar vervolgens opgevolgd (misschien iets agressiever, maar nog steeds assertief ;). En het heeft geholpen! De gids heeft zijn best gedaan voor de rest van de trip.
Niet alleen de gids, maar ook het weer viel wat tegen. Ondanks alle baal redenen (van maagklachten, onvriendelijk hotelpersoneel, geen water om te douchen, honger, geld op, trein bijna gemist) voel ik me opperbest; leuke conpagnie, leuke vooruitzichten en leuk travelbestaan!

Vanavond vertrekken we met de bus naar Hue, een grote stad aan de oostkust van Vietnam.

En voordat ik het vergeet, ik heb een eerste radioverslagje ingesproken. Luister hier naar het fragment : http://www.yousendit.com/download/M3BtRGx5OC9Fd2MwTVE9PQ

Dikke kussen

Een weekje van de aardbol verdwenen

Vandaag zijn we aangekomen in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. En dit na 3 dagen van ''hard core' reizen (ja, ik begin me de backpackers taal al eigen te worden).

Elke dag een busrit van minstens 7 uur, maar doenbaar en de beloning was natuurlijk; Annelies. Leuk, een nieuwe, frisse verschijning die ons de komende maand zal vergezellen. De 2de etappe van mijn reis kan beginnen!

Maar wat hebben we allemaal uitgestoken tussen Myanmar (zie mijn laatste post'je) en Vietnam? De missing link is Laos, het meest gebombardeerde land ter wereld, gelegen tussen Thailand en Vietnam. Alle mannen hebben er zo snoezige, lieflijke gezichtjes. Hier komt de term 'babyface' totaal tot zijn recht. Minder leuk is dat het tijdens de Vietnamoorlog 30 miljoen bommen op zijn dak kreeg, waarvan 30% niet tot onmiddellijke ontploffing kwam. Deze bommies (anti-persoons mijnen) worden na opsporing en het onschadelijk maken, gerecycleerd naar potten, bijlen, bloembakken en ander huis-tuin materiaal. De Laos mensen gaan creatief om met hun geschiedenis.

Laos heeft ons tijdens deze week een rustige indruk gegeven; de mensen zijn relaxed, lay-back en (nog een synoniem) rustig. De hoofdstad Vientiane blijkt een groot dorp en Luang Prabang, een Unesco werelderfgoed stad gekenmerkt door Franse koloniale stijl, bleek toch niet zo overweldigend te zijn. Wat ons het meest is bijgebleven (waarschijnlijk onterecht), is het stadje Vang Vieng, een platvloers backpackers' oord waar we voor enkele dagen het verstand op nul hebben gezet. Na enkele uren door ongerepte berglandschappen rijden, kom je plotseling in deze geschifte stad, vol met neonlichtreclame, bars waar je nonstop naar Friends en The Simpsons kan kijken. En dit op een redelijk vadsige manier; liggend op de grond met een bijzettafeltje, je moet je arm niet al te ver strekken voor je bier, happyshake of happypizza. Overdag kan je naar de rivier gaan en je begeven onder het feestvierend, drinkend en pronkende volk, ala Ibiza. Het zou een beetje arrogant zijn om ons daar van af te zetten, dus hebben we ons (met veel plezier) laten gaan; leve het backpackers bestaan!

Maar nu genoeg! Terug naar het cultuuropsnuivende, avontuurzoekende, 'onder the locals begevende' reizen ;)

De computer weigert mijn fotokaart te herkennen. Even geduld voor de foto's.

Al een voorsmaakje ; Stijn in traditionele Myanmar kledij tussen blonde, rondborstige Britse dames.

Dikke kussen

Laatste dagje Myanmar

Na een nachtrit van 16 uur zijn we weer terug in de hoofdstad Yangoon. De temperatuur is de hoogte ingegaan, het droogteseizoen komt eraan en snel. Het is tijd om een fris briesje en wat water op te zoeken. Gaan we dat wel vinden in Laos en Vietnam?

De boottrip van Mandalay naar Bagan was heerlijk (bedankt Alexander voor de tip!). Heerlijk soezen op het dek, de MP3 speler op de oortjes en genieten van de ondergaande zon, super! Misschien een beetje a-sociaal, maar dat mag na een hele namiddag manillen (= typisch westvlaams kaartspel volgens Stijn). Tijdens de boottrip zijn we nog een andere Belg tegengekomen, een Westvlaamse schrijnwerker. Ik heb heel veel sympathie voor ondernemende handenarbeiders, maar na de vele seksistische opmerkingen en domme Limburgergrappen ben ik weggevlucht. Niet al te subtiel en volwassen, maar ik wou gewoon weg. Mijn taak voor deze reis is dan ook meer assertiviteit ontwikkelen. Stijn heeft al een 10-puntenprogramma opgesteld ;) Ik was ook al een beetje uitgevlogen tegen iemand van de Bijbelschool, grrrr zo'n arrogant manneke! Het derde conflict zal dus beter verlopen, waar een reis toch niet goed voor is.

In Bagan hebben we heel veel tempels, pagodas, stupas en terrasjes bezocht, zeer leuk indrukwekkend, voornamelijk die laatste. Terwijl Bagan het meest toeristische oord van Myanmar is, heb je nog de indruk er alleen rond te lopen. Het enige vervelende is het afschepen van de "do you need some postcards" kinderen en de "I am a painter, do you want one?" mannen.

Komend weekend gaan we weer heel wat kilometertjes vreten. Hopelijk vinden we een interessante manier om zo snel mogelijk van Bangkok naar Laos te gaan.

En nu moet ik doorgaan. Over 20 minuutjes heb ik met Stijn afgesproken aan, jawel, weer een tempel. We gaan onze laatste Kyats opmaken en ik wil nog een paar mensen gelukkig maken met een paar Tshirtjes.

Kussies op de snoet!

Waar moet ik beginnen ...

... zoveel gezien, gedaan, opgemerkt, ontdekt deze laatste 2 weken in Myanmar. We zijn van de hoofdstad Yangoon doorgetrokken naar het noorden. Het was bijna een trip van 24 uur, maar tegen alle verwachtingen doenbaar; eerst 12 uur in een bus (als enige toeristen werden we naar onze plaats geescorteerd - ze zijn hier super vriendelijk en hulpvaardig), dan 2 uur in een minibuske (stijn kreeg nauwelijks zijn benen tussen de zetels - maar prachtig natuur bij zonsopgang) en tenslotte 6 in de trein (eerst lastig gevallen door een dronken soldaat, pochend met het geld dat hij verdiende onder dit vreselijk bewind - super leuke contacten met de plaatselijke bevolking). De Myanmar zien immers niet zo veel toeristen (sinds 1995 kan je hier komen). De mensen in de bergdorpjes noemen ons Engle; om 2 redenen, we spreken Engels en ze zijn gekoloniseerd geweest door Groot Brittanie.
Het meest schitterende aan Myanmar vind ik de natuur; ongelooflijk wat voor bomen je hier ziet, je moet al in een kring staan van 8 mensen om de stam te omarmen. In een land waar de mensen het niet zo goed hebben (ze blijken wel gelukkig, maar hun grootste probleem is de overheid - 60% van de inkomsten gaat naar militaire doelen en 0.5% naar gezondheidszorg), hebben de dieren en de natuur heel wat bewegingsruimte en voorrechten. Tot nu toe hebben we al heel wat bos, bergdorpjes, weiden en rijstvelden doorwandeld. Niet 1, maar 2 trekkingen hebben we achter de rug, ik heb mijn wandelschoenen al goed kunnen gebruiken. Als je een aantal dagen met een lokale gids optrekt, kom je dan ook heel wat te weten. Buiten de zware kost over de overheid, het regime en dergelijke, kon ik het niet laten mij te informeren over de jongerencultuur; hoe leren beide sexen elkaar kennen in een land zonder schuimTD's, jeneverfeesten en Pukkelpop? Ja, meestal vinden ze elkaar op het plaatselijk oogstfestival of op school en misschien wel in de theehuizen (maar iedereen is daar zo gereserveerd). Verder zijn Britney Spears en David Beckham nogal in en natuurlijk Jacky Shan. De uitbater van het vorige guesthouse kende de Mussels from Brussels,wow, waar je als Belgische toch niet trots op kan zijn! ;)
De boerderijdieren zijn hier heel leuk om te zien, de varkentjes hebben hier veel ruimte en krijgen een appart hok in de tuin, de ossen en koeien zien er zo gezond en mooi verzorgd uit. Mijn memory stick staat vol met foto's van varkens en koeien, oeps, dat wordt saai met de fotoreportage van mijn reis. Ik zal het vanaf nu beginnen te compenseren met tempels, stupas, pagodas en boedhas. Morgen gaan we met de boot naar Bagan, de stad met 3000 tempels. Een boottrip van 9 uur (en we hebben de expresboot genomen); alle transport neemt heel veel tijd.
Ik heb het hier ongelooflijk naar mijn zin. Het enige wat mij ontbreekt, zijn jullie!!! snif, snif

dikke kussen en tot later!